اصلاح مسیر سیستمهای اصلی حمل و نقل همگانی شهر مشهد ...

در شهر مشهد دو سیستم قطار سبک شهری و اتوبوس تندرو به عنوان استخوان بندی حمل و نقل همگانی تعریف شده اند. در تعیین مسیر خطوط سیستمهای مذکور مشکلاتی وجود دارد از جمله اینکه در بخشهای زیادی (حدود 50 درصد طول خود) با هم همپوشانی دارند که این مسأله باعث کاهش سطح پوشش سیستم شده است. این تحقیق با هدف باز طراحی مسیر خطوط مذکور با رویکرد حداکثرسازی خصوصیت دسترسی سیستم انجام شده است. روش تحقیق، کیفی و کمّی بوده و نوع آن کاربردی است. جهت اصلاح مسیر استخوان بندی حمل و نقل همگانی از روش مدلسازی ریاضی به کمک الگوریتم کلونی مورچگان استفاده شده است. سپس شاخص دسترسی ترکیبی به روش هنسن به تفکیک 253 ناحیه ترافیکی در دو حالت سیستم وضع موجود و سیستم پیشنهادی تحقیق محاسبه شده است. در محاسبه شاخص مذکور به دسترسی جمعیت، سطح اشتغال و کاربری های جاذب سفر نواحی توجه شده است. مقایسه دو سیستم وضع موجود و اصلاح شده به کمک شاخص دسترسی و با روش محاسبه میانگین دو گروه مستقل با استفاده از نرم افزار SPSS انجام شده است. جمع آوری اطلاعات مورد نیاز تحقیق از روش مطالعه اسنادی و با استفاده از بانک اطلاعات مطالعات جامع حمل و نقل مشهد که در سال 1393 بهنگام سازی گردیده، انجام شده است. در نتیجه این تحقیق مسیرهای اصلاحی برای استخوان بندی حمل و نقل همگانی تعریف شده که هیچگونه همپوشانی با یکدیگر ندارند و در نتیجه سطح پوشش سیستم افزایش یافته در حالیکه مجموع طول خطوط اندکی کاهش یافته است. همچنین شاخص دسترسی سیستم اصلاح شده نسبت به سیستم موجود به طور معناداری افزایش یافته است. با توجه به اینکه مسیرهای استخوان بندی حمل و نقل همگانی شهر مشهد در گزینه وضع موجود با روش های مبتنی بر سرعت و حرکت طراحی شده است، نتایج این تحقیق، تفاوت رویکرد مبتنی بر سرعت و حرکت نسبت به رویکرد مبتنی بر دسترسی را در طراحی سیستم های حمل و نقل همگانی آشکار می سازد. مبانی نقشه برداری حرفه ای...